2007/Sep/25

ผู้ชนะมักบอกว่าเป็นผลของความพยายาม
ผู้แพ้มักกล่าวโทษโชคชะตา

แต่ก็มีหลายคนไม่ใช่เหรอ
ที่พยายามเท่าไหร่ก็ไม่เคยได้ชื่นชมกับความสำเร็จ

หรือว่าเค้าอาจจะอดทนไม่เพียงพอ
เพราะบางครั้งผลของความพยายามอาจจะมีค่าเท่ากับความอดทน

หลายๆครั้ง ที่ต้องไม่หลับไม่นอนเพราะเชื่อในผลของความพยายาม
หลายๆครั้ง ที่ต้องตื่นเช้ากว่าคนอื่นเพราะเชื่อในผลของความพยายาม
หลายๆครั้ง ที่ต้องเหนื่อยต้องออกแรงมากกว่าคนอื่นเพราะเชื่อในผลของความพยายาม





แต่ทำไมทุกครั้งที่พยายาม กลับรู้สึกว่าตัวเองยังคงย่ำเท้าเดินอยู่กับที่
หรืออาจจะเป็นเพราะโชคชะตาจริงๆ





ถ้าเป็นเพราะโชคชะตาจริงๆ
เจ้าตัวโชคชะตานี้ก็คงนิสัยไม่ดีแน่ๆ
ที่ยังคงกลั่นแกล้งคนหลายๆคน ที่คล้ายจะกลายเป็นหมาขี้แพ้เข้าไปทุกวัน
แต่เจ้าโชคชะตาก็ยังคงคอยซ้ำเติม





หรือเจ้าโชคชะตานี้อาจจะมีดวงตาที่มืดบอดก็เป็นได้
ที่ไม่เคยมองเห็นคนที่ใช้ชีวิตอย่างดิ้นรน กระเสือกกระสนอยู่ทุกลมหายใจ
หรือเจ้าโชคชะตาเห็นแต่แกล้งทำเป็นไม่สนใจ





มีคนเคยบอก





ถ้าชีวิตมันห่วยแตกมาก ก็ต้องพยายาม
ถ้าพยายามแล้วยังห่วยแตกอยู่ ก็ต้องพยายามให้สุดใจ
ถ้าพยายามสุดใจแล้วยังห่วยแตกอยู่ ก็ต้องพยายามให้มันสุดใจขาดดิ้นไปเลย

ที่เหลือหลัุงจากนั้น ก็แค่เชื่อมั่นและอดทนรอคอยความสำเร็จให้ได้
ง่ายจะตายไป











มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ





แล้วทำไมถึงยังมีคนที่ต้องนอนร้องไห้ทุกคืนอยู่ล่ะ





มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ





แล้วทำไมถึงยังมีคนที่ดวงตามีแต่ความสิ้นหวังอยู่ล่ะ











หรือคงต้องยอมรับความจริง
ว่าเราทุกคนที่เกิดมาบนโลกใบนี้
ต้องพบเจอและยอมรับความจริงที่ว่า





โลกนี้ไม่มีความยุติธรรมอยู่จริงๆ










พยายามก็แล้ว
อดทนก็แล้ว
เชื่อมั่นก็แล้ว









แล้วก็ผิดหวังอีกแล้ว






ถ้าเจ้าโชคชะตากำลังเล่นตลก
นี่ก็คงเป็นตลกร้ายที่ขำไม่ออกแน่






คนขี้แพ้ยิ่งพร่ำพรรณณาไปเท่าไหร่
ก็ยิ่งเหมือนหมาขี้แพ้ไปเท่านั้น









ตลกดีจัง










คนหลายคนที่ผมพบเห็น
ทั้งรู้จักและไม่รู้จัก




ต่างก็กำลังโดนเล่นตลกด้วยกันทั้งนั้น












ชายหนุ่มวัยกลางคน
ผู้พิการขาด้วนยืนขายขนมปั้นสิบ
แต่ไม่เคยร้องขอหรืออ้อนวอนให้คนช่วยซื้อ
เพียงเพราะตนขาด้วน







ตาเฒ่าอายุ 80 จากจังหวัดหนองคาย
เดินแบกหาบขายไข่ปิ้งวันละกว่า 20 กิโล
แต่กลับพูดคุยสนุกสนาน มีเรื่องเล่ามากมาย
พร้อมเล่าให้ลูกค้าฟัง






เด็กหญิงตัวน้อยๆ ที่สี่แยกสะพานควาย
เดินขายพวงมาลัยตั้งแต่ 6 โมงถึง ตี 1 ทุกวัน
แต่พร้อมจะอวดกับทุกคนที่ซื้อพวงมาลัย
ว่าตัวเองสอบได้ที่ 1 ของห้องทุกๆเทอม








อาแปะแก่ๆ จากเมืองจีนที่พูดไทยไม่ค่อยได้
เดินแบกถังน้ำและหินลับมีด รับจ้างลับมีดลับกรรไกรมากว่า 50 ปี
แต่กลับมีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็นความคมของมีด
ที่มาจากฝีมือการลับมีดของแก











โชคชะตามักเล่นตลกกับคนพวกนี้








คนที่คล้ายจะกลายเป็นหมาขี้แพ้เข้าไปทุกที....ทุกที








ถ้าชีวิตของคนเหล่านี้เป็นเรื่องตลก








บางทีคนเหล่านี้ก็อาจจะกำลังเล่นตลกกับเจ้าโชคชะตาอยู่ก็เป็นได้
ตลกที่มีชื่อว่า

แววตาแห่งความหวัง

ของหมาขี้แพ้พวกนี้มากกว่า



คนขาด้วนขายขนมปั้นสิบ
ตาเฒ่าวัย 80 ขายไข่ปิ้ง
เด็กหญิงขายพวงมาลัย
ชายชรารับจ้างลับมีด





ทุกๆคน
เปลือกภายนอกเป็นแค่หมาขี้แพ้ในสังคมแน่นอน
แต่แววตาข้างในที่ผมได้เห็น
เป็นแววตาของคนที่พร้อมจะเอาชนะโชคชะตาได้ตลอดเวลา






บางทีผมคิดว่า
เจ้าโชคชะตาคงไม่รู้




























ว่าหมาขี้แพ้ เวลามันจนตรอก
















แม้แต่ฟ้า มันก็เอาชนะได้ !!!












แด่

คนทุกคนที่กำลังท้อครับ









edit @ 2007/09/25 17:02:31
edit @ 2007/09/25 23:21:45

Comment

Comment:

Tweet


ซึ้งอะ
อ่านแล้วเราอยากตาย
#3 by -*- (180.183.19.122) At 2009-10-11 16:11,
ขอบคุณสำหรับความเห็นนะครับ
เป็นกำลังใจให้อีกมากเลย
#2 by ปากเปื้อนขี้!!! At 2007-09-25 16:57,
เป็นบทความที่ดีมากจริงๆ o>[]<o !!

ชอบประโยคสุดท้ายที่สุดแล้ว

หมาขี้แพ้ เวลามันจนตรอก

















แม้แต่ฟ้า มันก็เอาชนะได้ !!!


พยายามเท่าไหร่ก็ไม่เคยได้ชื่นชมกับความสำเร็จ

แต่ผลที่ออกมามันก็ต้องดีกว่าไม่พยายามสิเนอะTT^TT

การที่ได้เห็นบุคลที่เรียกว่าหมาขี้เเพ้พยายาม

มันทำให้เราละลายที่จะสิ้นหวังเลยล่ะTTwTTb!!
#1 by { Fullmoonlight ★ } At 2007-09-25 16:22,